اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/اگر چه از برمن بارها چو تیر بجستی

by اوحدی مراغه‌ای

	اگر چه از برمن بارها چو تیر بجستی			هم آخرم بکشیدیی و چون کمان بشکستی
	درآمدم که نشینم، برون شدی به شکایت			برون شدم که بیایم، درم به روی ببستی
	مرا به داغ بکشتی، ولی ز باغ رخ خود			گلم به دست ندادی، دلم به خار بخستی
	هلاک همچو منی در غم تو حیف نباشد؟			من ار ز پای درآیم چه باک؟ چون تو به دستی
	مبین در آینه آن زلف و چهره را، که اگر تو			چنان جمال ببینی کسی دگر نپرستی
	تو با کمال بزرگی و احتشام ندانم			که در درون دل تنگ من چگونه نشستی؟
	مرا ز مستی و عشقست نام زلف تو بردن			که قصه‌های پریشان ز عشق خیزد و مستی
	نماز شام ندیدی؟ که پیش روی چو ماهت			چگونه مهر عدم شد ز شرم با همه هستی
	مبر ستیزه، چو من کام دل ز لعل تو جویم			چه حاجتست خصومت؟ بیار بوسه و رستی
	تو خود نیایی و من پیشت آمدن نتوانم			مگر به دست رسولم حکایتی بفرستی
	اگر هزار دلست از غمت یکی نرهانم			که باد و غمزه‌ی چون تیر و باد و زلف چو شستی
	مترس در غمش، ای اوحدی، ز خواری و محنت			که اوفتاده نترسد ز خاکساری و پستی
	گر آن دو نرگس جادو به جان خلاص دهندت			زهی عنایت و دولت! برو! که نیک برستی