اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/او شوی چو خود را تو از میانه بر گیری

by اوحدی مراغه‌ای

	او شوی چو خود را تو از میانه بر گیری			در بها بیفزایی، تا بهانه بر گیری
	سنگ و شانه‌ای باید تا ز پا و سر گویی			پا و سر چو گم گردد سنگ و شانه برگیری
	گر مقیم درگاهی خاک شو، که در ساعت			گردنت زند گر سر ز آستانه برگیری
	دام شرک را دانه جز تو کس نمی‌بینم			گر ز دام در خوفی دم ز دانه برگیری
	در سلوک این منهج گر به صدق می‌کوشی			تا ز راه دربندی دل ز خانه برگیری
	گر چوما نه بی‌برگی ساغری بیاشامی			هم چمان برون آیی، هم چمانه برگیری
	اوحدی، خطا باشد قول جز درین پرده			گر صواب می‌جویی این ترانه برگیری