اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/از تو مرا تا به کی بی‌سر و سامان شدن؟

by اوحدی مراغه‌ای

	از تو مرا تا به کی بی‌سر و سامان شدن؟			در طلب وصل تو زار و پریشان شدن؟
	هر نفسم خون دل ریزی و گویی: مگوی			واقعه‌ای مشکلست: دیدن و نادان شدن
	من ز تو درمان دل جستم و دشمن شدی			مصلحت من نبود در پی درمان شدن
	زلف تو در بند آن هست که: شادم کند			گر نزند روی تو رای پشیمان شدن
	روی ترا عادتست، زلف ترا قاعده			دل بربودن ز من هر دم و پنهان شدن
	هر چه تو خواهی بکن، زانکه نه کار منست			با چو تو مسکین کشی دست و گریبان شدن
	خلق به دیر و به زود راه به پایان برند			رای ترا هیچ نیست راه به پایان شدن
	بر دل ویران من طعنه زدن تا به چند؟			بین که: چه گنجی دروست با همه ویران شدن
	کار تو پیمان شکن نیست به جز سرکشی			کار دل اوحدی بر سر پیمان شدن