اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/از آن لب چون به یک بوسه من بیمار خرسندم

by اوحدی مراغه‌ای

	از آن لب چون به یک بوسه من بیمار خرسندم			نخواهم شیشه‌ی نوش و نباید شربت قندم
	مگر یزدان به روی من در وصل تو بگشاید			و گرنه من در گیتی به روی خود فرو بندم
	نشان مهر ورزیدن همان باشد که: هر ساعت			مرا چون شمع می‌سوزی و من چون گل همی خندم
	حدیث محنت فرهاد و کوه بیستون کندن			به کار من چه می‌ماند؟ که در عشق تو جان کندم
	به دست دیگران مالست و اسبابست و سیم و زر			من مسکین سری دارم که در پای تو افگندم
	پسند من نخواهد بود در عقبی بغیر از تو			ازین دنیا و مافیها بجز روی تو نپسندم
	سگم گفتی و دلشادم بدین تشریفها، لیکن			به شرط آنکه از کویت بگویی تا: نرانندم
	ز روی همچو ماه خود مده کام دلم هرگز			اگر با دیگری بینی ز روی مهر پیوندم
	نه چشم و سر بپیچیدی، ز من حالم بپرسیدی			اگر گوش تو بشنیدی که: چونت آرزومندم؟
	نبینی بعد ازین روزی، مرا بی‌عشق دلسوزی			گذشت آن کز پری رویان فراغت بود یک چندم
	بیاور نای و چنگ و دف، می‌صافم بنه بر کف			نشاید شد برون زین صف، که صوفی می‌دهد پندم
	به همراه سفر گویند تا: موقوف ننشیند			که ایشان بار می‌بندد و من در بار و دربندم
	مرا گر اوحدی زین پس ملامت کم کند شاید			که من تا عاشقم گوش از نصیحت‌ها بیا گندم