اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/آن سست عهد سخت کمان اوفتاد باز

by اوحدی مراغه‌ای

	آن سست عهد سخت کمان اوفتاد باز			گفتم که: عاشقم، به گمان اوفتاد باز
	گفتم: ز پرده روی نماید، نمود، لیک			اندر درون پرده‌ی جان اوفتاد باز
	چون بوسه خواهمش به زبان، قصد سر کند			سر در بلا ز دست زبان اوفتاد باز
	خالی نمی‌شود دلم از درد ساعتی			دل در غمش ببین به چه سان اوفتاد باز؟
	نشگفت سر عشق من ار آشکار شد			کان صورتم ز دیده نهان اوفتاد باز
	چشمش بسوخت جان و رخ او ببرد دل			غارت ببین که در دل و جان اوفتاد باز
	از شوق زلف و قامت و رویش زبان من			در ناله و نفیر و فغان اوفتاد باز
	او می‌رود سوار و سراسیمه در پیش			دل می‌رود پیاده، ازان اوفتاد باز
	گویند: کاوحدی، ز غم او چنین بسوز			بیچاره اوحدی، نه چنان اوفتاد باز