اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/آن روز کو که روی غم اندر زوال بود؟

by اوحدی مراغه‌ای

	آن روز کو که روی غم اندر زوال بود؟			با او مرا به بوسه جواب و سال بود
	با آن رخ چو ماه و جبین چو مشتری			هر ساعتم ز روی وفا اتصال بود
	از روز وصل در شب هجر او فتاده‌ام			آه! آن زمان کجا شد و باز این چه حال بود؟
	بر من چه شب گذشت ز هجران یار دوش؟			نه‌نه، شبش چگونه توان گفت؟سال بود
	گفتم که: بی رخش بتوان بود مدتی			خود بی‌رخش بدیدم و بودن محال بود
	آن بی‌وفا نگر که: جدا گشت و خود نگفت			روزی دلی ربوده‌ی این زلف و خال بود
	ای اوحدی، بریدن ازان زلف همچو جیم			دیدی که بر بلای دل خسته دال بود؟