اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/آن دل که مرا بود و توی دیده سلبوه

by اوحدی مراغه‌ای

	آن دل که مرا بود و توی دیده سلبوه			و آن تن که کشیدی به کمنمدش جذبوه
	و آن دیده‌ی دریا شده را درد و غم او			صد بار به دستان مصیبت صلبوه
	و آن سینه‌ی آتشکده را غمزه‌ی چشمش			ناگاه به شمشیر جدایی ضربوه
	اسباب دل و دین مرا لشکر عشقش			ترکانه به یک تاختن اندر نهبوه
	من راز شب خود بچه پوشم؟ که بدین رخ			از خون دل و دیده چه روشن کتبوه!
	گر جان طلبند از من دلسوخته ایشان			بحثی نتوانم که هم ایشان و هبوه
	با او ز پدر یاد نکردیم وز مادر			کورا به فدا باد ابونا وابوه!
	گویند: به دل صبر کن از یار و ندارم			آن صبر که ایشان ز دل من طلبوه
	با اوحدی آن قوت غالب که تو دیدی			یک باره فنا گشت چو ایشان غلبوه