کلیات سعدی/مواعظ/حدائق روضات النعیم و طیبها

by سعدی

ایضاً فی‌الغزل

	حدائقُ روضاتِ النعیم و طیبها			تضیق علی نفس یَجورُ حبیبها
	فیالیت شِعری اَی ارضِ ترحلوا			و بینی و بین الحی بید اَجُوبُها
	ذکرتُ لیالی الوصل و اشتاق باطنی			فیا حبذا تِلک اللیالی و طیبها
	و مجلسنا یَحکی منازِلَ جَنةٍ			و فی یَد حوراءَ المحلةِ کوبها
	بقلبی هَوی کالنمل یا صاح لَم یزل			تُقرضُ احشائی و یخفی دبیبها
	فلا تَحسبن البعد یُورِثُ سَلوة			فنار غرامی لیس یُطفی لهیبها
	و جِلبابُ عهدی لایرثُ جدیدُهُ			و روضةُ حُبّی لا یَجفُ رطیبها
	سَقیُ سحبُ الوسمی غیطان ارضکم			و ان لم یکن طوفانُ عینی یَنوبها
	منازلُ سَلمی شَوقَتنی کآبةَ			و ما ضَرّ سلمی ان یحنَ کئیبها
	بکت مقلةُ السعدیِ ما ذکرالحمی			واطیبُ ما یبکی الدیارَ غَریبها