کلیات سعدی/غزلیات/چه خوشست بوی عشق از نفس نیازمندان

by سعدی

۴۴۹ – ط

	چه خوشست بوی عشق از نفس نیازمندان			دل از انتظار خونین دهن از امید خندان
	مگر آنکه هر دو چشمش همه عمر[۱] بسته باشد			بورع خلاص یابد ز فریب چشم بندان
	نظری مباح کردند و هزار خون معطل			دل عارفان ببردند و قرار هوشمندان
	سر کوی ماهرویان همه‌روز فتنه باشد			ز معربدان و مستان و معاشران و رندان
	اگر از کمند عشقت بروم کجا گریزم؟			که خلاص بیتو بندست و حیات بیتو زندان
	اگرم نمی‌پسندی مدهم بدست دشمن			که من از تو برنگردم بجفای ناپسندان
	نفسی بیا و بنشین سخنی بگوی و بشنو			که قیامتست چندان سخن[۲] از دهان خندان
	اگر این شکر به بینند محدثان شیرین			همه دستها بخایند چو نیشکر بدندان
	همه شاهدان عالم بتو عاشقند سعدی			که میان گرگ صلحست و میان گوسفندان

---

1. روز.
2. شکر.