کلیات سعدی/غزلیات/پیوند روح می‌کند این باد مشک بیز

by سعدی

۳۱۵– ط

	پیوند روح میکند این باد مشکبیز			هنگام نوبت سحرست ای ندیم خیز
	شاهد بخوان و شمع بیفروز و می بنه			عنبر بسای و عود بسوزان و گل بریز
	ور دوست دست میدهدت هیچ گو مباش			خوشتر بود عروس نکوروی بی جهاز[۱]
	امروز باید ار کرمی میکند سحاب			فردا که تشنه مرده بود لای گو بخیز
	من در وفا و عهد چنان کند نیستم			کز دامن تو دست بدارم بتیغ تیز[۲]
	گر تیغ میزنی سپر اینک وجود من			عیار مدعی کند از دشمن احتراز[۱]
	فردا که سر ز خاک برآرم اگر ترا			بینم، فراغتم بود از روز رستخیز
	تا خود کجا رسد بقیامت نماز من			من روی در تو و همه کس روی در حجاز[۳]
	سعدی بدام عشق تو[۴] در پای بند ماند			قیدی نکردهٔ که میسر شود گریز

---

1. «جهاز» و «احتراز» و «حجاز» را در بعضی از نسخ بیا نوشته‌اند و ما از نسخه‌های قدیم پیروی کردیم چه عربها الف را که در این کلمات هست آنقسم تلفظ میکنند که ایرانیها در قدیم یای مجهول را تلفظ میکردند و از این رو بوده است که شعرای ایران «جهاز» را با «بریز» و همچنین رکاب و عتاب را با فریب و شکیب قافیه میآوردند و بنا برین حاجت نیست که برای رعایت قافیه جهاز را جهیز بنویسند.
2. در یک نسخه این بیت الحاق شده:

   	لیکن بدست خویشتنم ده که گفته‌اند			از دوستان تحمل و از دشمنان ستیز

3. 	تا خود کجا رسد بقیامت حدیث من			کِم روی در جمال تو باشد نه در حجاز

4. بعشق روی تو.