کلیات سعدی/غزلیات/پیوند روح می‌کند این باد مشک بیز

by سعدی

۳۱۵– ط

پیوند روح میکند این باد مشکبیزهنگام نوبت سحرست ای ندیم خیز شاهد بخوان و شمع بیفروز و می بنهعنبر بسای و عود بسوزان و گل بریز ور دوست دست میدهدت هیچ گو مباشخوشتر بود عروس نکوروی بی جهاز^[۱] امروز باید ار کرمی میکند سحابفردا که تشنه مرده بود لای گو بخیز من در وفا و عهد چنان کند نیستمکز دامن تو دست بدارم بتیغ تیز^[۲] گر تیغ میزنی سپر اینک وجود منعیار مدعی کند از دشمن احتراز^[۱] فردا که سر ز خاک برآرم اگر ترابینم، فراغتم بود از روز رستخیز تا خود کجا رسد بقیامت نماز منمن روی در تو و همه کس روی در حجاز^[۳] سعدی بدام عشق تو^[۴] در پای بند ماندقیدی نکردهٔ که میسر شود گریز

---

1. «جهاز» و «احتراز» و «حجاز» را در بعضی از نسخ بیا نوشته‌اند و ما از نسخه‌های قدیم پیروی کردیم چه عربها الف را که در این کلمات هست آنقسم تلفظ میکنند که ایرانیها در قدیم یای مجهول را تلفظ میکردند و از این رو بوده است که شعرای ایران «جهاز» را با «بریز» و همچنین رکاب و عتاب را با فریب و شکیب قافیه میآوردند و بنا برین حاجت نیست که برای رعایت قافیه جهاز را جهیز بنویسند.
2. در یک نسخه این بیت الحاق شده:
   لیکن بدست خویشتنم ده که گفته‌انداز دوستان تحمل و از دشمنان ستیز
3. تا خود کجا رسد بقیامت حدیث منکِم روی در جمال تو باشد نه در حجاز
4. بعشق روی تو.