کلیات سعدی/غزلیات/هر که بی دوست می‌برد خوابش

by سعدی

۳۱۹– ب

	هر که بیدوست میبرد خوابش			همچنان صبر هست و پایابش
	خواب از آن چشم چشم نتوانداشت			که ز سر برگذشت سیلابش
	نه بخود میرود گرفتهٔ عشق			دیگری میبرد بقلابش
	چکند پای بند مهر کسی			که نبیند جفای اصحابش؟
	هر که حاجت بدرگهی دارد			لازمست احتمال بوّابش
	ناگزیرست تلخ و شیرینش			خار و خرما و زهر و جلاّبش
	سایرست این مثل که مستسقی			نکند رود دجله سیرابش
	شب هجران دوست ظلمانیست			ور برآید هزار مهتابش
	برود جان مستمند[۱] از تن			نرود مُهر مِهر احبابش
	سعدیا گوسفند قربانی			بکه نالد ز دست قصابش؟

---

1. دردمند.