کلیات سعدی/غزلیات/من از این جا به ملامت نروم

by سعدی

۴۲۷ – ط

	من از اینجا بملامت نروم			که من اینجا بامیدی گروم
	گر بعقلم سخنی می‌گویند			بیم آنست که دیوانه شوم
	گوش دل رفته بآواز سماع			نتوانم که نصیحت شنوم
	همه گو باد ببر خرمن عمر			دو جهان بیتو نیرزد دو جوم
	دوستان عیب و ملامت مکنید			کانچه خود کاشته باشم دروم
	من بیچارهٔ گردن بکمند			چکنم گر برکابش نروم؟
	سعدیا گفت بخوابم بینی			بیوفا یارم اگر می‌غنوم