کلیات سعدی/غزلیات/مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبل

by سعدی

۳۴۶– ط، م

	مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبل			که احتمال ندارم ز دوستان ورقی گل
	خبر برید ببلبل که عهد میشکند گل			تو نیز اگر بتوانی ببند بار تحوّل
	اما اُخالص وُدی الم اراعک جهدی			فکیف تَنقض عَهدی و فیم تَهجرنی؟ قُل
	اگر چه مالک رقی و پادشاه بحقی			همت حلال نباشد ز خون بنده تغافل
	مَن المبلغُ[۱] عَنی اِلی مُعذب قلبی			اِذا جرحتَ فؤادی بسیف لحظک فاقتل
	تو آن کمند نداری که من خلاص بیابم			اسیر ماندم و درمان تحملست و تذلّل
	لَا وضحن بسرّی و لو تهتک ستری			اِذالاحبة ترضی دع اللوائم تعذل
	وفا و عهد مودت میان اهل ارادت			نه چون بقای[۲] شکوفست و عشقبازی بلبل
	تمیل بین یدینا و لا تمیل الینا			لقد شددت علینا الام تعقد؟ فاحلل
	مرا که چشم ارادت بروی و موی تو باشد			دلیل صدق نباشد نظر بلاله و سنبل
	فتات[۳] شعرک مسک ان[۴] اتخذت عبیرا			و حشو ثوبک ورد و طیب فیک[۵] قرنفل
	تو خود تامل سعدی نمیکنی که ببینی			که هیچ بار ندیدت که سیر شد ز تأمل

---

1. فمن یبلغ.
2. وفای.
3. فداک.
4. اذ.
5. وفبک شم.