کلیات سعدی/غزلیات/عمرم به آخر آمد عشقم هنوز باقی

by سعدی

۵۸۸ – م

	عمرم بآخر آمد عشقم هنوز باقی			وز می چنان نه مستم کز عشق روی ساقی
	یا غایةالامانی قلبی لدیک فانی			شخصی کما ترانی من غایة اشتیاقی
	ایدردمند مفتون بر خد و خال موزون			قدر وصالش اکنون دانی که در فراقی
	یا سعد کیف صِرنا فی بَلدَةِ هَجرنا			مِن بَعدما سَهرنا وَ الاَید فی العناق
	بعد از عراق جائی خوش نایدم هوائی			مطرب بزن نوائی زان پردهٔ عراقی
	خان الزمان عهدی حَتی بقیت وحدی			رُدواَ علیّ ودّی بالله یا رِفاقی
	در سرو و مه چگوئی ای مجمع نکوئی؟			تو ماه مشکبوئی تو سرو سیم ساقی
	ان مُتّ فی هَواها دَعنی اُمت فداها			یا عاذِلی نَباها ذَرنی و ما اُلاقی
	چند از حدیث آنان خیزید ای جوانان			تا در هوای جانان بازیم عمر باقی
	قام الغیاث لَما زُم الجمال زُما			و اللیلُ مُدلَهما و الدَمعُ فی المآق
	تا در میان نیاری[۱] بیگانهٔ نه یاری			درباز هر چه داری گر مرد اتفاقی

---

1. در نسخ چاپی: تا در میان کاری، و معنی آن واضح نشد.