کلیات سعدی/غزلیات/جمعی که تو در میان ایشانی

by سعدی

۶۱۲ – ط

	جمعی که تو در میان ایشانی			زان جمع بدر بود پریشانی
	ایذات شریف و شخص روحانی			آرام[۱] دلی و مرهم جانی
	خرم تن[۲] آنکه با تو پیوندد			وآن حلقه که در میان ایشانی
	من نیز بخدمتت کمر بندم			باشد که غلام خویشتن خوانی
	بر خوان تو این شکر که می‌بینم			بیفایده[۳] مگس که میرانی
	هرجا که تو بگذری بدین خوبی			کس شک نکند که سرو بستانی
	هرک این[۴] سر دست و ساعدت بیند			گر دل ندهد، بپنجه بستانی
	من جسم چنین ندیده‌ام هرگز			چندان که قیاس میکنم جانی
	بر دیدهٔ من برو که مخدومی			پروانه بخون بده که سلطانی
	من سر ز خط تو بر نمیگیرم			ور چون قلمم بسر بگردانی
	این گرد که بر رخست می‌بینی			وان درد که در دلست میدانی
	دودی که بیاید[۵] از دل سعدی			پیداست که آتشیست پنهانی
	میگوید و جان برقص میآید			خوش میرود این سماع روحانی[۶]

---

1. داروی.
2. دل.
3. بیفایده است.
4. هر کس.
5. برآید، میاید.
6. بیت آخر در بعضی از نسخ نیست، و در بعضی نسخه‌ها این غزل بیت اول را ندارد و مطلع بیت دومست.