کلیات سعدی/غزلیات/جان ندارد هر که جانانیش نیست

by سعدی

۱۱۸– ط

	جان ندارد هر که جانانیش نیست			تنگ عیشست آنکه بستانیش نیست
	هر که را صورت نبندد سرّ عشق			صورتی دارد ولی جانیش نیست
	گر دلی داری بدلبندی بده			ضایع آن کشور که سلطانیش نیست
	کامران آن دل که محبوبیش هست			نیکبخت آن سر که سامانیش نیست
	چشم نابینا زمین و آسمان			زان نمی‌بیند که انسانیش نیست
	عارفان درویش صاحب درد را			پادشا خوانند گر نانیش نیست
	ماجرای عقل پرسیدم ز عشق			گفت معزولست و فرمانیش نیست
	درد عشق از تندرستی خوشترست			گر چه بیش از صبر درمانیش نیست
	هر که را با ماهروئی سرخوشست			دولتی دارد که پایانیش نیست
	خانه زندانست و تنهائی ضلال[۱]			هر که چون سعدی گلستانیش نیست

---

1. ملال.