کلیات سعدی/غزلیات/بکن چندان که خواهی جور بر من

by سعدی

۴۴۳ – خ

بکن چندانکه خواهی جور بر منکه دستت بر نمیدارم^[۱] ز دامن چنان مرغ دلم را صید کردیکه بازش دل نمیخواهد نشیمناگر دانی که در زنجیر زلفتگرفتارست در پایش میفکن بحسن قامتت سروی در آفاقنپندارم که باشد غالب الظن الا ای باغبان این سرو بنشانو گر صاحبدلی آن سرو برکن جهان روشن بماه و آفتابستجهان ما بدیدار تو روشن تو بی‌زیور محلائی و بی رختمزکائی و، بی زینت مزیّن^[۲] شبی خواهم که مهمان من آئیبکام دوستان و رغم دشمن گروهی عام را کز دل خبر نیستعجب دارند از آه سینهٔ من چو آتش در سرای افتاده باشدعجب داری که دود آید ز روزن تو را خود هر که بیند دوست داردگناهی نیست بر سعدی معین

---

1. که من دستت نمیدارم.
2. در دو نسخهٔ معتبر بسیار قدیم شعر با اینکه از وزن خارج میشود چنین است:
   تو بی‌زیور محلائی و بی نعتمزکائی و بی‌زینت مزین