کلیات سعدی/غزلیات/اگر مانند رخسارت گلی در بوستانستی
< کلیات سعدی | غزلیات
۵۲۵ – ب
| اگر مانند رخسارت گلی در بوستانستی | زمین را از کمالیت شرف بر آسمانستی | |||||
| چو سرو بوستانستی وجود مجلس آرایت | اگر در بوستان سروی سخنگوی و روانستی | |||||
| نگارین روی و شیرین خوی و عنبربوی و سیمین تن | چه خوش بودی در آغوشم اگر یارای آنستی | |||||
| تو گوئی در همه عمرم میسر گردد این دولت | که کام از عمر برگیرم و گر خود یکزمانستی | |||||
| جز این عیبت نمیدانم که بدعهدی و سنگین دل | دلارامی بدین خوبی دریغ ار مهربانستی | |||||
| شکر در کام من تلخست بیدیدار شیرینش | و گر حلوا بدان ماند که زهرش در میانستی | |||||
| دمی در صحبت یاری ملک خوی پری پیکر | گر امید بقا باشد بهشت جاودانستی | |||||
| نه تا جان در جسد باشد وفاداری کنم با او | که تا تن در لحد باشد و گر خود استخوانستی | |||||
| چنین گویند سعدی را که دردی هست پنهانی | خبر در مغرب و مشرق نبودی گر نهانستی | |||||
| هران دلرا که پنهانی قرینی هست روحانی | بخلوتخانهٔ ماند که در در بوستانستی | |||||