کلیات سعدی/غزلیات/آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست
< کلیات سعدی | غزلیات
۹۵– ب
| آنکه دل من چو گوی در خم چوگان اوست | موقف آزادگان بر سر میدان اوست | |||||
| ره بدر از کوی دوست نیست که بیرون برند | سلسلهٔ پای جمع زلف پریشان اوست | |||||
| چند نصیحت کنند بیخبرانم بصبر | درد مرا ای حکیم صبر نه درمان اوست | |||||
| گر کند انعام او در من مسکین نگاه | ور نکند حاکمست بنده بفرمان اوست | |||||
| گر بزند[۱] بیگناه عادت بخت منست | ور بنوازد بلطف غایت احسان اوست | |||||
| میل ندارم بباغ انس نگیرم بسرو | سروی اگر لایقست قد خرامان اوست | |||||
| چون بتواند نشست آنکه دلش غایبست | یا بتواند گریخت آنکه بزندان اوست | |||||
| حیرت عُشاق را عیب کند بی بصر | بهره ندارد ز عیش[۲] هر که نه حیران اوست | |||||
| چون تو گلی کس ندید در چمن روزگار | خاصه که مرغی چو من بلبل بستان اوست | |||||
| گر همه مرغی زنند سخت کمانان بتیر | حیف بود بلبلی کاینهمه دستان اوست | |||||
| سعدی اگر طالبی راه رو و رنج بر | کعبه دیدار دوست صبر بیابان اوست | |||||