کلیات سعدی/غزلیات/آن نه رویست که من وصف جمالش دانم

by سعدی

۴۱۳– خ

	آن نه رویست که من وصف جمالش دانم			این حدیث از دگری پرس که من حیرانم
	همه بینند نه این صنع که من می‌بینم			همه خوانند نه این نقش که من میخوانم
	آن عجب نیست که سرگشته بود طالب دوست			عجب اینست که من واصل و سرگردانم
	سرو در باغ نشانند و تو را بر سر و چشم			گر اجازت دهی ایسرو روان بنشانم
	عشق من بر گل رخسار تو امروزی نیست			دیر سالست که من بلبل این بستانم
	بسرت کز سر پیمان محبت نروم			گر بفرمائی رفتن بسر پیکانم
	باش تا جان برود در طلب جانانم			که بکاری به ازین باز نیاید جانم
	هر نصیحت که کنی بشنوم ای یار عزیز			صبرم از دوست مفرمای که من نتوانم
	عجب از طبع هوسناک منت می‌آید			من خود از مردم بی‌طبع عجب میمانم
	گفته بودی که بود در همه عالم سعدی			من بخود هیچ نیم هر چه تو گوئی آنم
	گر بتشریف قبولم بنوازی ملکم			ور بتازانهٔ قهرم بزنی شیطانم