کلیات سعدی/غزلیات/آن ماه دوهفته در نقابست

by سعدی

۵۲– ط

	آن ماه دو هفته در نقابست			یا حوری دست در خضابست
	وان وسمه بر ابروان دلبند			یا قوس قزح بر آفتابست

***

	سیلاب ز سر گذشت یارا			ز اندازه بدر مبر جفا را
	باز آی که از غم تو ما را			چشمی و هزار چشمه آبست

***

	تندی و جفا و زشتخوئی			هر چند که میکنی نکوئی
	فرمان برمت بهرچه گوئی			جان بر لب و چشم[۱] بر خطابست

***

	ای روی تو از بهشت بابی			دل بر نمک لبت کبابی
	گفتم بزنم بر آتش آبی			وین آتش دل نه جای[۲] آبست

***

	صبر از تو کسی نیاورد تاب			چشمم ز غمت نمی‌برد خواب
	شک نیست که بر ممرّ سیلاب			چندانکه بنا کنی خرابست

***

	ای شهرهٔ شهر و فتنهٔ خیل			فی منظرک النهار و اللیل
	هر کو نکند بصورتت میل			در صورت آدمی دوابست

***

	ای داروی دلپذیر دردم			اقرار ببندگیت کردم
	دانی که من از تو برنگردم			چندانکه خطا کنی صوابست

***

	گرچه تو امیر و ما اسیریم			گرچه تو بزرگ و ما حقیریم
	گرچه تو غنیّ و ما فقیریم			دلداری دوستان ثوابست

***

	ای سرو روان و گلبن نو			مه پیکر[۳] آفتاب پرتو
	بستان و بده بگوی و بشنو			شبهای چنین نه وقت خوابست

***

	امشب شب خلوتست تا روز			ای طالع سعد و بخت فیروز
	شمعی بمیان ما برافروز			یا شمع مکن[۴] که ماهتابست

***

	ساقی قدحی قلندری وار			درده بمعاشران هشیار
	دیوانه بحال خویش بگذار			کاین مستی ما نه از شرابست

***

	باد است غرور زندگانی			برقست لوامع جوانی
	دریاب دمی که میتوانی			بشتاب که عمر در شتابست

***

	این گرسنه گرگ بی ترحم			خود سیر نمیشود ز مردم
	ابنای زمان مثال گندم			وین دور[۵] فلک چو آسیابست

***

	سعدی تو نه مرد وصل اوئی			تا لاف زنی و قرب جوئی
	ای تشنه بخیره چند پوئی؟			کاین ره که تو میروی سرابست

---

1. گوش.
2. نه کار.
3. در نسخه‌های متاخر: مه‌طلعت.
4. مَنه.
5. چرخ.