کلیات سعدی/بوستان/باب چهارم/یکی را چو سعدی دلی ساده بود

by سعدی

حکایت

	یکی را چو سعدی دلی ساده بود			که با ساده روئی در افتاده بود
	جفا بردی از دشمن سختگوی			ز چوگان سختی[۱] بخستی چو گوی
	ز کس چین بر ابرو نینداختی			ز یاری[۲] بتندی نپرداختی
	یکی گفتش آخر ترا ننگ نیست			خبر زینهمه سیلی و سنگ نیست؟
	تن خویشتن سغبه دونان کنند			ز دشمن تحمل زبونان کنند
	نشاید ز دشمن خطا درگذاشت			که گویند یارا و مردی نداشت
	بدو[۳] گفت شیدای شوریده سر			جوابی که شاید نبشتن بزر
	دلم خانهٔ مهر یارست و بس			از آن می‌نگنجد درو کین کس
	چه خوش گفت بهلول فرخنده خوی			چو بگذشت بر عارفی جنگجوی
	گرین مدعی دوست بشناختی			بپیکار دشمن نپرداختی
	گر از هستی حق[۴] خبر داشتی			همه خلق را نیست پنداشتی

---

1. به کنجی (؟).
2. بازی.
3. چه خوش.
4. خود.