کلیات سعدی/بوستان/باب چهارم/شنیدم که در دشت صنعا جنید

by سعدی

حکایت

	شنیدم که در[۱] دشت صنعا جنید			سگی دید بر کنده دندان صید
	ز نیروی سر پنجهٔ شیر گیر			فرومانده عاجز چو روباه پیر
	پس از غرم و آهو گرفتن بپی			لگد خوردی از گوسفندان حی[۲]
	چو مسکین و بیطاقتش دید و ریش			بدو داد یک نیمه از زاد خویش
	شنیدم که میگفت و خوش[۳] میگریست			که داند که بهتر ز ما هر دو کیست؟
	بظاهر من امروز ازین[۴] بهترم			دگر تا چه راند قضا بر سرم
	گرم پای ایمان نلغزد ز جای			بسر بر نهم تاج عفو خدای
	و گر کسوت معرَفت در برم			نماند، ببسیار ازین[۴] کمترم
	که سگ با همه زشت نامی چو مرد			مر او را بدوزخ نخواهند برد
	ره اینست سعدی که مردان راه			بعزت نکردند در خود نگاه
	از آن بر ملایک شرف داشتند			که خود را به از سگ نپنداشتند

---

1. بر.
2. این بیت در بعضی از نسخه‌ها چنین است:

   	پس از گاو کوهی گرفتن بقهر			لگد خورده از گوسفندان شهر

3. خون.
4. ازو.