کلیات سعدی/بوستان/باب چهارم/ز ویرانه‌ی عارفی ژنده پوش

by سعدی

حکایت

	ز ویرانه عارفی ژنده پوش			یکی را نباح[۱] سگ آمد بگوش
	بدل گفت کوی سگ اینجا چراست؟			درآمد که درویش صالح کجاست؟
	نشان سگ از پیش و از پس ندید			بجز عارف آنجا دگر کس ندید
	خجل باز گردیدن آغاز کرد			که شرم آمدش بحث این راز[۲] کرد
	شنید از درون عارف آواز پای			هلا گفت بر در چه پائی؟ درآی
	مپندار[۳] ای دیدهٔ روشنم			کز ایدر سگ آواز کرد، این منم
	چو دیدم که بیچارگی میخرد			نهادم ز سر کبر و رای و خرد
	چو سگ بر درش بانگ کردم بسی			که مسکین‌تر از سگ ندیدم کسی
	چو خواهی که در قدر والا رسی			ز شیب تواضع ببالا رسی
	درین حضرت آنان گرفتند صدر			که خود را فروتر نهادند قدر
	چو سیل اندر آمد بهول و نهیب			فتاد از بلندی بسر در نشیب
	چو شبنم بیفتاد مسکین و خرد			بمهر آسمانش بعیوق برد

---

1. صباح.
2. از آن باز.
3. نپنداری.