کلیات سعدی/بوستان/باب ششم/یکی نان خورش جز پیازی نداشت

by سعدی

حکایت

	یکی نانخورش جز پیازی نداشت			چو دیگر کسان برگ و سازی نداشت
	پراکندهٔ گفتش ای[۱] خاکسار			برو طبخی از خوان یغما بیار
	بخواه و مدار از کس ای خواجه باک			که مقطوع روزی بود شرمناک
	قبا بست و چابک نوردید دست			قبایش دریدند و دستش شکست
	شنیدم که میگفت و خون میگریست			که ای نفس خود کرده را چاره چیست؟[۲]
	جوینی که از سعی بازو خورم			به از میده[۳] بر خوان اهل کرم
	چه دلتنگ خفت آن فرومایه دوش			که بر سفرهٔ دیگران داشت گوش

---

1. کسی گفتش ای سغبهٔ.
2. :

   	همی گفت و بر خویشتن می‌گریست			که مر خویشتن کرده را چاره چیست

3. مرغ.