کلیات سعدی/بوستان/باب دوم/شنیدم که پیری به راه حجاز

by سعدی

حکایت

	شنیدم که پیری براه حجاز			بهر خطوه[۱] کردی دو رکعت نماز
	چنان گرم رو در طریق خدای			که خار مغیلان نکندی ز پای
	بآخر ز وسواس خاطر پریش			پسند آمدش در نظر کار خویش[۲]
	بتلبیس ابلیس در چاه رفت			که نتوان ازین خوبتر راه رفت
	گرش رحمت حق نه دریافتی			غرورش سر از جاده برتافتی
	یکی هاتف از غیبش آواز داد			که ای نیکبخت[۳] مبارک نهاد
	مپندار اگر طاعتی کرده‌ای			که نزلی بدین حضرت آورده‌ای
	باحسانی آسوده کردن دلی			به از الف رکعت بهر منزلی

---

1. گام.
2. این بیت و دو بیت بعد از آن در بعضی از نسخه‌ها نیست.
3. مرد.