پروین اعتصامی (مثنویات و تمثیلات و مقطعات)/شباهنگام، کاین فیروزه گلشن

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو

الگو:سرصفحه:

 شباهنگام، کاین فیروزه گلشن،/ ز انوار کواکب، گشت روشن، 

//

 غزال روز، پنهان گشت از بیم؛/ پلنگ شب، برون آمد ز مَکمَن. 

//

 روان شد خارکن با پشته‌ی خار،/ بِخَسته، دست و پا و پشت و گردن. 

//

 به کُنج لانه، مور آرامگه ساخت،/ شده آزرده، از دانه کشیدن. 

//

 به رسم و راهِ دیرین، داد چوپان،/ در آغِل، گوسفندان را نشمین. 

//

 کبوتر جُست اندر لانه راحت؛/ زَغَن در آشیان بنمود مسکن. 

//

 جهان را سوگ بگرفت و شباویز،/ به سانِ سوگواران کرد شیون. 

//

 زمانِ خُفتن آمد ماکیان را؛/ نچیده مانْد آن پاشیده ارزن. 

//

 نهاد از دست، مرد کارگر کار،/ که شد بیگاه وقت کار کردن. 

//

 هم افسونگر رهایی یافت، هم مار؛/ هم آهنگر بیاسود و هم آهن. 

//

 لحافِ پیرزن را پارگی مانْد،/ که نتوانست نخ کردن به سوزن. 

//

 بیارامید صید، آسوده در دام،/ به شوقِ شادیِ روزِ رهیدن. 

//

 دروگر، داس خود بنهاد بر دوش؛/ تبرزن، رخت خود پوشید بر تن. 

//

 عَسَس بیدار مانْد، آری چه نیکوست،/ برای خفتگان، بیدار بودن! 

//

 به بامِ خلق، بَرشُد دزدِ طَرّار/ کمینِ رهگذاران کرد رهزن. 

//

 ز بی خوابی شکایت کرد بیمار،/ که شد نزدیک، رنجِ شب نخفتن. 

//

 بدوشیدند شیرِ گوسفندان،/ بیاسودند گاو و گاوآهن. 

//

 خروش از جانب میخانه برخاست،/ زِ بس جام و سبو در هم شکستن. 

//

 زِ تاریکی، زمین بگرفت اِسپَر؛/ زِ اَنجُم آسمان بر بست جوشن. 

//

 زِ مشرق، گشت ناهید آشکارا،/ چو تابنده گهر، از تیره معدن. 

//

 شهاب ثاقب، از دامان افلاک،/ فرو افتاد، چون سنگِ فلاخن. 

//

 بناتُ النَّعش، خونین کرده رخسار،/ زِ مویه کردن و از موی کندن. 

//

 ثَوابِت، جمله حیران ایستاده،/ چو محکومان به هنگام زِلیفَن. 

//

 به کنج کلبه‌ی تاریکْ بختان،/ فروتابید نورِ مَه زِ رُوزن. 

//

 بر آمد صبحدم، مِهرِ جهانتاب،/ به سانِ حور از چنگِ هَریمن. 

//

 فرو شستند چینِ زلفِ سنبل؛/ بیفشاندند گَرد از چهرِ سوسن. 

//

 زِ سر بگرفت سعی و رنج خود، مور؛/ بشد گنجشک، بهر دانه جُستن. 

//

 نمانَد توسنی و راهواری،/ زِ ناهمواری ایام توسن. 

//

 بدین گونه است آیینِ زمانه،/ زمانی دوستدار و گاه دشمن 

//

 پدید آرد گهی صبح و گهی شام؛/ گهی اردیبهشت و گاه بهمن. 

//

 دریغا، کاروان عمر بگذشت،/ ز سال و ماه و روز و شب گذشتن. 

//

 زِ گیر و دار این دامِ بلاخیز،/ جهان تا هست، کس را نیست رَستَن. 

//

 اگر نیک و اگر بد گردد احوال،/ نیفتد چرخه‌ی گیتی ز گشتن. 

//

 دهد این سودگر، ای دوست، ما را،/ گهی کرباس و گاهی خزِّ اَدکَن. 

//

 به دانش، زنگ از این آیینه بِزْدای؛/ به صیقل، زنگ را دانی زِدودن. 

//

 چو اسرائیلیان، کفرانِ نعمت،/ مکن، چون هست هم سَلوی' و هم مَنّ. 

//

 کتاب حکمت و عرقان چه خوانی،/ نخوانده اَبجَد و حُطّی و کَلمَن؟ 

//

 حقیقت گوی شو، پروین! چه ترسی؟/ نشاید بهر باطل، حق نهفتن!