ناصر خسرو (قصاید)/آن جنگی مرد شایگانی

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' ناصر خسرو (قصاید)  از ناصر خسرو
(آن جنگی مرد شایگانی)
'


 آن جنگی مرد شایگانیمعروف شده به پاسبانی 
 در گردنش از عقیق تعویذبر سرش کلاه ارغوانی 
 بر روی نکوش چشم رنگینچون بر گل زرد خون چکانی 
 بر پشت فگنده چون عروسانزربفت ردای پرنیانی 
 بسیار نکوتر از عروسانمردی است به پیری و جوانی 
 بی‌زن نخورد طعام هرگزاز بس لطف و ز مهربانی 
 تا زنده همیشه چون سواریبا بانگ و نشاط و شادمانی 
 واندر پس خویش دو علامتکرده است به پای، خسروانی 
 آلوده به خون کلاه و طوقشاین است ز پردلی نشانی 
 نه لشکری است این مبارزبل حجرگی است و شایگانی 
 از گوشه‌ی بام دوش رازیبا من بگشاد بس نهانی 
 گفتا که «به شب چرا نخسپی؟وز خواب و قرار چون رمانی؟ 
 یا چون نکنی طلب چو یارانداد خود از این جهان فانی؟ 
 نوروز ببین که روی بستانشسته است به آب زندگانی 
 واراسته شد چون نقش مانیآن خاک سیاه باستانی 
 بر سر بنهاد بار دیگرنو نرگس تاج اردوانی 
 درویش و ضعیف شاخ بادامکرده است کنار پر شیانی 
 گیتی به مثل بهشت گشته استهرچند که نیست جاودانی 
 چون شاد نه‌ای چو مردمان تو؟یا تو نه ز جنس مردمانی؟ 
 آن می‌طلبد همی و آن گلچون تو نه چنین و نه چنانی؟ 
 چون کار تو کس ندید کاریامروز تو نادرالزمانی 
 تو زاهدی و سوی گروهیبتر ز جهود و زندخوانی 
 بر دین حقی و سوی جاهلبر سیرت و کیش هندوانی 
 سودت نکند وفا چو دشمناز تو به جفا برد گمانی 
 سنگ است و سفال بردل اوگر بر سر او شکر فشانی 
 زین رنج تو را رها نیاردجز حکم و قضای آسمانی» 
 گفتم که: به هر سخن که گفتیزی مرد خرد ز راستانی 
 خوابم نبرد همی که زیراشد راز فلک مرا عیانی 
 بشنودم راز او چو ایزدبرداشت زگوش من گرانی 
 گیتی بشنو که می چه گویدبا بی‌دهنی و بی‌زبانی 
 گوید که «مخسپ خوش ازیرامن منزلم و تو کاروانی» 
 هرکو سخن جهان شنوده استخوار است به سوی او اغانی 
 غره چه شوی به دانش خویش؟چون خط خدای بر نخوانی؟ 
 زیرا که دگر کسان بدانندآن چیز که تو همی بدانی 
 واکنون که شنودم از جهان منآن نکته‌ی خوب رایگانی 
 کی غره شود دل حزینمزین پس به بهار بوستانی؟ 
 خوش باد شب کسی که او راکرده است زمانه میزبانی 
 من دین ندهم ز بهر دنیافرشم نه بکار و نه اوانی 
 الفنجم خیر تا توانماز بیم زمان ناتوانی 
 ای آنکه همی به لعنت منآواز بر آسمان رسانی 
 از تو بکشم عقاب دنیااز بهر ثواب آن جهانی 
 دل خوش چه بوی بدانکه ناصرمانده است غریب و مندخانی 
 آگاه نه‌ای کز این تصرفبر سود منم تو بر زیانی 
 من همچو نبی به غارم و توچون دشمن او به خان و مانی 
 روزی بچشی جزای فعلترنجی که همی مرا چشانی 
 جایی که خطر ندارد آنجانه سیم زده نه زر کانی 
 وانجا نرود مگر که طاعتنه مهتری و نه با فلانی 
 پیش آر قران و بررس از مناز مشکل و شرحش و معانی 
 بنکوه مرا اگر ندانمبه زانکه تو بی‌خرد برآنی 
 لیکن تو نه‌ای به علم مشغولمشغول به طاق و طیلسانی 
 ای مسکین حجت خراسانبر خوگ رمه مکن شبانی 
 کی گیرد پند جاهل از تو؟در شوره نهال چون نشانی؟