ملک الشعرا بهار (مثنویات)/دست خدای احد لم یزل

by ملک الشعرا بهار

	دست خدای احد لم یزل			ساخت یکی چنگ به روز ازل
	بافته ابریشمش از زلف حور			بسته بر او پرده‌ی موزون ز نور
	نغمه‌ی او رهبر آوارگان			مویه‌ی او چاره‌ی بیچارگان
	گفت : «گر این چنگ نوازند راست			مهر فزونی کند و ظلم کاست
	نغمه‌ی این چنگ نوای خداست			هرکه دهد گوش، برای خداست
	گر بنوازد کسی این چنگ را			گم نکند پرده و آهنگ را
	هرکه دهد گوش و مهیا شود			بند غرور از دل او وا شود
	گرچه بود جنگ بر آهنگ چنگ			چنگ خدا محو کند نام جنگ»
	چون که خدا چنگ چنین ساز کرد			چنگ‌زنی بهر وی آواز کرد
	گفت که : «ما صنعت خود ساختیم			سوی گروه بشر انداختیم
	راه نمودیم به پیغمبران			تا بنماید ره دیگران
	کیست که این ساز بسازد کنون؟			بهر بشر چنگ نوازد کنون؟
	چنگ ز من، پرده ز من، ره ز من			کیست نوازنده در این انجمن؟
	هر که نوازد بنوازم ورا			در دو جهان سر بفرازم ورا
	چنگ محبت چه بود؟ جود من			نیست جز این مسله مقصود من»
	گوش بر الهام خدایی کنید			وز ره ابلیس جدایی کنید
	رشته‌ی الهام نخواهد گسست			تا به ابد متصل است از الست
	هرکه روانش ز جهالت بری است			نغمه‌ی او نغمه‌ی پیغمبری است
	راهنمایان فروزان ضمیر			راه نمودند به برنا و پیر
	رنجه شد از چنگ زدن چنگشان			کس نشد از مهر هماهنگشان
	زمزم پاک ازلی شد ز یاد			نغمه‌ی ابلیس به کار اوفتاد
	چنگ خدا گشت میان جهان			ملعبه و دستخوش گمرهان
	هرکسی از روی هوا چنگ زد			هرچه دلش خواست بر آهنگ زد
	مرغ حقیقت ز تغنی فتاد			روح به گرداب تدنی فتاد
	عقل گران‌جان پی برهان گرفت			رهزن حس ره به دل و جان گرفت
	لنگر هفت اختر و چار آخشیج			تافت ره کشتی جان از بسیج
	در ره دین سخت‌ترین زخمه خاست			لیک از این زخمه نه آن نغمه خاست
	نغمه‌ی یزدان دگر و دین دگر			زخمه دگر، آن دگر و این دگر
	دین همه سرمایه‌ی کشتار گشت			یکسره بر دوش زمین بار گشت
	هرکه بدان چنگ روان چنگ داشت			زیر لبی زمزمه‌ی جنگ داشت
	کینه برون از دل مردم نشد			کبر و تفرعن ز جهان گم نشد
	اشک فرو ریخت به جای سرور			سوگ به پا گشت به هنگام سور
	مهرپرستی ز جهان رخت بست			سم خر و گاو به جایش نشست
	گشت از این زمزمه‌های دروغ			مهر فلک بی‌اثر و بی‌فروغ
	زآنکه به چنگ ازلیت به فن			راه خطا زد سر هر انجمن
	چنگ نکو بود ولی بد زدند			چنگ خدا بهر دل خود زدند
	چنگ نزد بر دل کس چنگشان			روح نجنبید بر آهنگشان