محتشم کاشانی (غزلیات از رساله‌ی جلالیه)/هر کجا حیرانم اندر چشم گریانم توئی

by محتشم کاشانی

هر کجا حیرانم اندر چشم گریانم توئیروی در هرکس که دارم قبله‌ی جانم توئی گرچه در بزم دگر شبها چو شمعم در گدازآن که هر دم می‌کشد از سوز پنهانم توئی گرچه هستم موج خور در بحر شوق دیگریآن که از وی غرقه صد گونه طوفانم توئی گرچه خالی نیست از سوز بت دیگر دلمآن که آتش می‌زند در ملک ایمانم توئی گرچه بنیاد حضورم نیست زان مه بی‌قصورجنبش افکن در بنای صبر و سامانم توئی گرچه زان گل همچو بلبل نیستم بی‌ناله‌یغلغل‌افکن در جهان از آه و افغانم توئی گرچه نمناکست زان یک دانه‌ی گوهر دیده‌امقلزم انگیز از دو چشم گوهر افشانم توئی گرچه می‌آلایم از دیدار او دامان چشمگل‌رخی کز عصمت او پاک دامانم توئی گرچه جای دیگرم در بندگی چون محتشمآن که او را پادشاه خویش میدانم توئی تبارک الله ازین پادشاه وش صنمیکه مردمش ز بت خود عزیزتر دانند کنند جای دگر بندگی ولی او رابه صدق دل همه جا پادشاه خود خوانند