مثنوی معنوی/معنی حزم و مثال مرد حازم
ظاهر
| یا به حال اولینان بنگرید | یا سوی آخر بحزمی در پرید | |||||
| حزم چه بود در دو تدبیر احتیاط | از دو آن گیری که دورست از خباط | |||||
| آن یکی گوید درین ره هفت روز | نیست آب و هست ریگ پایسوز | |||||
| آن دگر گوید دروغست این بران | که بهر شب چشمهای بینی روان | |||||
| حزم آن باشد که بر گیری تو آب | تا رهی از ترس و باشی بر صواب | |||||
| گر بود در راه آب این را بریز | ور نباشد وای بر مرد ستیز | |||||
| ای خلیفهزادگان دادی کنید | حزم بهر روز میعادی کنید | |||||
| آن عدوی کز پدرتان کین کشید | سوی زندانش ز علیین کشید | |||||
| آن شه شطرنج دل را مات کرد | از بهشتش سخرهی آفات کرد | |||||
| چند جا بندش گرفت اندر نبرد | تا بکشتی در فکندش رویزرد | |||||
| اینچنین کردست با آن پهلوان | سست سستش منگرید ای دیگران | |||||
| مادر و بابای ما را آن حسود | تاج و پیرایه بچالاکی ربود | |||||
| کردشان آنجا برهنه و زار و خوار | سالها بگریست آدم زار زار | |||||
| که ز اشک چشم او رویید نبت | که چرا اندر جریدهی لاست ثبت | |||||
| تو قیاسی گیر طراریش را | که چنان سرور کند زو ریش را | |||||
| الحذر ای گلپرستان از شرش | تیغ لا حولی زنید اندر سرش | |||||
| کو همیبیند شما را از کمین | که شما او را نمیبینید هین | |||||
| دایما صیاد ریزد دانهها | دانه پیدا باشد و پنهان دغا | |||||
| هر کجا دانه بدیدی الحذر | تا نبندد دام بر تو بال و پر | |||||
| زانک مرغی کو بترک دانه کرد | دانه از صحرای بی تزویر خورد | |||||
| هم بدان قانع شد و از دام جست | هیچ دامی پر و بالش را نبست | |||||