مثنوی معنوی/مثل ۴

by مولوی

	آن یکی می‌شد به ره سوی دکان			پیش ره را بسته دید او از زنان
	پای او می‌سوخت از تعجیل و راه			بسته از جوق زنان هم‌چو ماه
	رو به یک زن کرد و گفت ای مستهان			هی چه بسیارید ای دخترچگان
	رو بدو کرد آن زن و گفت ای امین			هیچ بسیاری ما منکر مبین
	بین که با بسیاری ما بر بساط			تنگ می‌آید شما را انبساط
	در لواطه می‌فتید از قحط زن			فاعل و مفعول رسوای زمن
	تو مبین این واقعات روزگار			کز فلک می‌گردد اینجا ناگوار
	تو مبین تحشیر روزی و معاش			تو مبین این قحط و خوف و ارتعاش
	بین که با این جمله تلخیهای او			مرده‌ی اویید و ناپروای او
	رحمتی دان امتحان تلخ را			نقمتی دان ملک مرو و بلخ را
	آن براهیم از تلف نگریخت و ماند			این براهیم از شرف بگریخت و راند
	آن نسوزد وین بسوزد ای عجب			نعل معکوس است در راه طلب