مثنوی معنوی/فضیلت حسرت خوردن آن مخلص بر فوت نماز جماعت

by مولوی

	آن یکی می‌رفت در مسجد درون			مردم از مسجد همی‌آمد برون
	گشت پرسان که جماعت را چه بود			که ز مسجد می برون آیند زود
	آن یکی گفتش که پیغامبر نماز			با جماعت کرد و فارغ شد ز راز
	تو کجا در می‌روی ای مرد خام			چونک پیغامبر بدادست السلام
	گفت آه و دود از آن اه شد برون			آه او می‌داد از دل بوی خون
	آن یکی گفتا بده آن آه را			وین نماز من ترا بادا عطا
	گفت دادم آه و پذرفتم نماز			او ستد آن آه را با صد نیاز
	شب بخواب اندر بگفتش هاتفی			که خریدی آب حیوان و شفا
	حرمت این اختیار و این دخول			شد نماز جمله‌ی خلقان قبول