مثنوی معنوی/صفت آن عجوز

by مولوی

	چونک مجلس بی چنین پیغاره نیست			از حدیث پست نازل چاره نیست
	واستان هین این سخن را از گرو			سوی افسانه‌ی عجوزه باز رو
	چون مسن گشت و درین ره نیست مرد			تو بنه نامش عجوز سال‌خورد
	نه مرورا راس مال و پایه‌ای			نه پذیرای قبول مایه‌ای
	نه دهنده نی پذیرنده‌ی خوشی			نه درو معنی و نه معنی‌کشی
	نه زبان نه گوش نه عقل و بصر			نه هش و نه بیهشی و نه فکر
	نه نیاز و نه جمالی بهر ناز			تو بتویش گنده مانند پیاز
	نه رهی ببریده او نه پای راه			نه تبش آن قحبه را نه سوز و آه