مثنوی معنوی/صبرکردن لقمان چون دید کی داود حلقهها میساخت از سال کردن با این نیت کی صبر از سال موجب فرج باشد
ظاهر
| رفت لقمان سوی داود صفا | دید کو میکرد ز آهن حلقهها | |||||
| جمله را با همدگر در میفکند | ز آهن پولاد آن شاه بلند | |||||
| صنعت زراد او کم دیده بود | درعجب میماند وسواسش فزود | |||||
| کین چه شاید بود وا پرسم ازو | که چه میسازی ز حلقه تو بتو | |||||
| باز با خود گفت صبر اولیترست | صبر تا مقصود زوتر رهبرست | |||||
| چون نپرسی زودتر کشفت شود | مرغ صبر از جمله پرانتر بود | |||||
| ور بپرسی دیرتر حاصل شود | سهل از بی صبریت مشکل شود | |||||
| چونک لقمان تن بزد هم در زمان | شد تمام از صنعت داود آن | |||||
| پس زره سازید و در پوشید او | پیش لقمان کریم صبرخو | |||||
| گفت این نیکو لباسست ای فتی | درمصاف و جنگ دفع زخم را | |||||
| گفت لقمان صبر هم نیکو دمیست | که پناه و دافع هر جا غمیست | |||||
| صبر را با حق قرین کرد ای فلان | آخر والعصر را آگه بخوان | |||||
| صد هزاران کیمیا حق آفرید | کیمیایی همچو صبر آدم ندید | |||||