مثنوی معنوی/دریافتن طبیبان الهی امراض دین و دل را

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دفتر چهارم مثنوی  از مولوی
(دریافتن طبیبان الهی امراض دین و دل را در سیمای مرید و بیگانه و لحن گفتار او و رنگ چشم او و بی این همه نیز از راه دل کی انهم جواسیس القلوب فجالسوهم بالصدق)
'


 این طبیبان بدن دانش‌ورندبر سقام تو ز تو واقف‌ترند 
 تا ز قاروره همی‌بینند حالکه ندانی تو از آن رو اعتلال 
 هم ز نبض و هم ز رنگ و هم ز دمبو برند از تو بهر گونه سقم 
 پس طبیبان الهی در جهانچون ندانند از تو بی‌گفت دهان 
 هم ز نبضت هم ز چشمت هم ز رنگصد سقم بینند در تو بی‌درنگ 
 این طبیبان نوآموزند خودکه بدین آیاتشان حاجت بود 
 کاملان از دور نامت بشنوندتا به قعر باد و بودت در دوند 
 بلک پیش از زادن تو سالهادیده باشندت ترا با حالها