مثنوی معنوی/دریافتن طبیبان الهی امراض دین و دل را

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دفتر چهارم مثنوی  از مولوی
(دریافتن طبیبان الهی امراض دین و دل را در سیمای مرید و بیگانه و لحن گفتار او و رنگ چشم او و بی این همه نیز از راه دل کی انهم جواسیس القلوب فجالسوهم بالصدق)
'


این طبیبان بدن دانش‌ورندبر سقام تو ز تو واقف‌ترند
تا ز قاروره همی‌بینند حالکه ندانی تو از آن رو اعتلال
هم ز نبض و هم ز رنگ و هم ز دمبو برند از تو بهر گونه سقم
پس طبیبان الهی در جهانچون ندانند از تو بی‌گفت دهان
هم ز نبضت هم ز چشمت هم ز رنگصد سقم بینند در تو بی‌درنگ
این طبیبان نوآموزند خودکه بدین آیاتشان حاجت بود
کاملان از دور نامت بشنوندتا به قعر باد و بودت در دوند
بلک پیش از زادن تو سالهادیده باشندت ترا با حالها