لاهوتی (دوبیتی‌ها)

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
لاهوتی (رباعیات) لاهوتی (دوبیتی‌ها)  از ابوالقاسم لاهوتی '


 به جان جا کرده آثار دوتارت،به حیرت ماندم از کار دوتارت. 
 بجنبد دل، چو بر تارش زنی دست،مگر بسته به دل، تار دوتارت؟ 

***

 جهان را فتح کرد، آواز سازت؛نوای دلکش و طناز سازت. 
 به رقص آرد به هر پیکر دلی هستهوای روح راحتساز سازت. 

***

 فدای نغمۀ ممتاز تارت،هوای شوخ پراعجاز تارت. 
 دلم خواهد کنم پرواز، چون باز،بیایم بشنوم آواز تارت. 

***

 نشسته از وفا سنگ تو در دل،چه پرشور است، آهنگ تو در دل. 
 چرا رقصد چو تو، نی می نوازی،مگر دل دف بود، چنگ تو در دل؟ 

***

 نوا آمد به گلزار از دوتارت.به رقص آمد، گل نار از دوتارت. 
 دل عالم، به نیم آواز بنددبه مهر خویش، یک تار از دوتارت. 

***

 تو آن ماهی که حسنت را ضرر نیست،تو آن شاهی که ملکت را خطر نیست. 
 به دل راحت بمان وز کس میاندیش،که در این خانه، یک جا بیشتر نیست. 

***

 به من، عشقت جنون آموزد آخر،ز دنیا، دیده ام را دوزد آخر. 
 درون سینه ام آتش میفروز،در آنجا خانه ات می سوزد آخر. 

***

 الهی ماند این دل، خانۀ تو،تو بلبل باشی و دل، لانۀ تو! 
 کتاب کودکان گردد به مکتب،پر از حرف من و افسانۀ تو! 

***

 به گردت گر حصار از سنگ سازند،رهش را چون دل من تنگ سازند، 
 شکافم قلعه را، پیش تو آیم،ز خونم گر زمین را رنگ سازند. 

***

 پی دل، ترک شهر و خانه کردم؛به باغت، مثل بلبل لانه کردم. 
 شدم مست و زدم چهچه به عالم،گل روی تو را افسانه کردم. 

***

 تو حوری بچه ای، من - دایۀ تو،تو سرو نورسی، من - سایۀ تو. 
 تو آهو بره ای، دل - جای خوابت،تو - گل، من: سبزه در گلپایۀ تو. 

***

 ز راه دیده، در دل خانه کردی،سپس، این خانه را ویرانه کردی. 
 نگویم، زانچه کردی یا نکردی،فقط یک گپ، مرا دیوانه کردی! 

***

 همیشه در لبم افسانۀ توست،به چشمم صورت فرزانۀ توست. 
 تویی در دل، مزن بر سینه تیرم،که این قلعه، حصار خانۀ توست. 

***

 تو، کاری با دلم دزدیده داری،حکایت های کسنشنیده داری، 
 به هر جا بنگرم، روی تو بینم،سیه چشمک، تو، جا در دیده داری. 

***

 روم بوسم دو دست دایۀ تومگر راهم دهد در سایۀ تو. 
 مباد آن دم که من دور از تو مانم،تو حسنی، عشق من، پیرایۀ تو. 

***

 سیه چشمک، دلم سوی تو آید،نداند راه، با بوی تو آید. 
 مرا با خود کشد افتان و خیزان،برای دیدن روی تو آید. 

***

 کمان ابرو، کمانت را ببوسم،سنان مژگان، سنانت را ببوسم، 
 کمندافکن، بگیرم گیسویت را،صدف دندان، لبانت را ببوسم! 

***

 نمی گوید به من از مشکل خود،نمی دانم چه سازم با دل خود؟ 
 چه خرمن ها ز غم در سینه دارمز دست این دل بی حاصل خود!... 

***

 به باغت، بلبل پربسته ام من؛به دامت، صید پابشکسته ام من. 
 بده تیر و کمانت را ببوسم،ترحم کن، عزیزم، خسته ام من! 

***

 چرا رفتی، فشاندی خون ز چشمم،جهان بیخود فکندی چون ز چشمم، 
 تو نور دیده ای، باز آی و دیگر،سیه چشمک، مرو بیرون ز چشمم! 

***

 ز هر دلبر که در روی زمین استبتم، صد ره فزونتر، نازنین است. 
 دو چشمانش، دو مغناتیس تیزند،چه حاصل، گر دل من، آهنین است. 

***

 سیه چشمک، به دل بند تو باشد؛بقای جان ز پیوند تو باشد؛ 
 سفرها کردم و دیدم جهان را؛ندیدم کس، که مانند تو باشد. 

***

 از آن سیمین بناگوشش، بترسید!از آن لعل شکرنوشش، بترسید! 
 چه پرچین، بر جبین افکنده مو را؛از آن حسن زره پوشش بترسید! 

***

 نه باکی هست از اژدر، دلم را،نه بیم از توپ و از لشکر دلم را. 
 تو مژگان سیه در آن فرو بر،مگر خامش کند نشتر دلم را. 

***

 به ناز دلبری غرق است چشمت؛بتا، سرچشمۀ برق است چشمت. 
 ز برقش، بر همه عالم رسد نور،اگرچه اختر شرق است چشمت. 

***

 پریشان کرده بر گل، سنبل خود،چه بازی می کند با بلبل خود!.. 
 سفر کردم به گلشن های دنیا،ندیدم هیچ گل، مثل گل خود. 

***

 شد از حد، اشک و داد دیده و دل،چه هست اندر نهاد دیده و دل؟ 
 مرا کشتند بین آب و آتش،فغان زین اتحاد دیده و دل! 

***

 مرنج از من، ای آرام دل من،نمی خواهی، مده کام دل من. 
 گناهم چیست، غیر از اینکه گفتم:بود زلف کجت، دام دل من؟ 

***

 درون جان بتا، بی شک، تویی، تو.دل آرامم، به دنیا، یک تویی، تو. 
 دوای دردم از مردم چه پرسی؟طبیب من، سیه چشمک، تویی، تو! 

***

 نگار دلپسند من، تویی، تو؛مه خورشیدبند من، تویی، تو؛ 
 کند دور از تو، طبعم نارسایی،بتا، شعر بلند من، تویی، تو. 

***

 ز پیشم، دلربای دل، چرا رفت؟اگر آمد برای دل، چرا رفت؟ 
 خودش داند که دل، لبریز درد است،در این صورت، دوای دل، چرا رفت؟ 

***

 تو رفتی، بی تو بر جسمم تب آمد؛نهان شد آفتاب از من، شب آمد. 
 برای پرسش دل، بار دیگربیا پیشم، که جانم بر لب آمد. 

***

 نه روز آیی که شادابت ببینم،نه شب خوابم که در خوابت ببینم. 
 زمین را می کنم از اشک، دریا،چو ماهی، بلکه در آبت ببینم. 

***

 تو را دلبر صدا کرد، ای دل، ای دل!ببین بختت چه ها کرد، ای دل، ای دل! 
 چه کردی تا به این دولت رسیدی،که در حقت دعا کرد، ای دل، ای دل؟ 

***

 به مردی، امتحان بایست دادن؛وفاداری، نشان بایست دادن؛ 
 خطر نزدیک شد، حاضر شو، ای دل،به جانان، بلکه جان بایست دادن. 

***

 به لب بنشسته جان، از دست این دل،به تنگ آمد جهان، از دست این دل. 
 نه از دلبر، نه از من، می کشد دست،هلاکم کرد، امان از دست این دل! 

***

 تو که صد دل به مویی بسته داری،کجا دل با من دلخسته داری؟ 
 دلم بشکستی و شادم که گویند:تو، الفت با دل بشکسته داری! 

***

 سیه چشمک، چرا بردی دلم را،کمان ابرو، کجا بردی دلم را؟ 
 ز تو بهتر، به دنیا دلبری نیست؛صفا کردی، بجا بردی دلم را. 

***

 مه روی تو، مشکین هاله داردولیکن، هاله اش دنباله دارد. 
 جز اینکه لاله لال است، او - سخنگو،چه فرقی لعل تو، با لاله دارد؟ 

***

 چو دیدم طلعت فرزانۀ تو،از آن دم، شد دلم کاشانۀ تو. 
 مزن چاکم به دل، زانجا مباداکه دزد آید درون خانۀ تو. 

***

 برو، دختر، که فرهاد تو باشم،شکار چشم صیاد تو باشم. 
 کجا آیم، که را بینم، چه سازم،که من هم در بریگاد تو باشم؟ 

***

 الهی من شوم همسایۀ تو،عصا گردم به دست دایۀ تو، 
 شوم ابر و به وقت پنبه چیدنبه سر باشم، به هر جا سایۀ تو. 

***

 سیه چشمان، شکوفه خوش نما شد،ببین، چون باغ و صحرا پرصفا شد! 
 بهار سرخ پوش ما، ظفر کرد،کنون دنیای نو، دنیای ما شد. 

***

 همیشه یاد ایران، در دل ماست؛امید فتح یاران، در دل ماست. 
 ز بس، در یاد آن زندانیانیم،خود آزادیم و زندان، در دل ماست! 

***