عبید زاکانی (غزلیات)/بکشت غمزه‌ی آن شوخ بی‌گناه مرا

by عبید زاکانی

	بکشت غمزه‌ی آن شوخ بی‌گناه مرا			فکند سیب ز نخدان او به چاه مرا
	غلام هندوی خالش شدم ندانستم			کاسیر خویش کند زنگی سیاه مرا
	دلم بجا و دماغم سلیم بود ولی			ز راه رفتن او دل بشد ز راه مرا
	هزار بار فتادم به دام دیده و دل			هنوز هیچ نمیباشد انتباه مرا
	ز مهر او نتوانم که روی برتابم			ز خاک گور اگر بردمد گیاه مرا
	به جور او چو بمیرم ز نو شوم زنده			اگر به چشم عنایت کند نگاه مرا
	عبید از کرم یار بر مدار امید			که لطف شامل او بس امیدگاه مرا