شاهنامه (تصحیح ژول مل)/وفات یافتن مادر سیاوش
وفات یافتن مادر سیاوش
| بفرمان شاه چون بسچید کار | برفت از جهان مادر شهریار | |||||
| سیاوش زگاه اندر آمد چو دیو | برآورد بر چرخ گردان غریو | |||||
| بتن جامهٔ خسروی کرد چاک | بسر بر پراگند تاریک خاک | |||||
| همی بود با سوگ مادر دژم | همی کرد با جان شیرین ستم | ۱۴۵ | ||||
| بسی نوحه کردش بروز وبشب | بسی روز نکشاد برخنده لب | |||||
| همی بود یکباه با درد وداغ | نمی جست یکباه از انده فراغ | |||||
| از آن چون بزرگان خبر یافتند | بپشی سیاوخش بشتافتند | |||||
| چو طوس وفریبرز وگودرز وگیو | چه شهزاده چه پهلوانان نیو | |||||
| سیاوش چو رخسار ایشان بدید | زدل باد آزار دگر برکشید | ۱۵۰ | ||||
| زتو گریه دیگر بآغاز کرد | در اندهای دلش باز کرد | |||||
| چو گودرز آن سوگ شهزاده دید | دژم شد چو آن سرو آزاده دید | |||||
| بخرجید وگفتش که ای شاهزاد | شنو پند واز نو مکن سوگ یاد | |||||
| هرآنکس که زاد او زمادر بمرد | زدست اجل هیچکس جان نبرد | |||||
| کنون گرچه مادرت شد یادگار | بمینوست جان وی انده مدار | ۱۵۵ | ||||
| بصد لابه وپند وافسون ورای | دل آورد شهزاده را باز بجای | |||||