شاهنامه (تصحیح ژول مل)/لشکر کشیدن افراسیاب به کین پسر

by فردوسی

لشکر کشیدن افراسیاب بکین پسر

چو لشکر بیآمد ز دشت نبردثنان پر ز خون و سران پر ز گرد بگفتند کآن نامور کشته شدچنان دولت نیز برگشته شد سر سرخه ببرید گردی دلیرهمه لشکر از جنگ برگشت سیر همه شهر ایران کمر بسته‌اندز خون سیاوش جگر خسته‌اند۲۱۰ نگون شد سر و تاج افراسیابهمی کند موی و همی ریخت آب خروشان و بر سر پراگنده خاکهمه جامهٔ خسروی کرده چاک همیگفت رادا دلیرا گواسر نامداران یلا خسروا دریغ این رخ ارغوانی چو ماهدریغ این بر و برز و بالای شاه نجوید پدر هیچ آرامگاهمگر زین جرمه بآوردگاه۲۱۵ چنین گفت با لشکر افراسیابکه ما را بر آمد سر از خورد و خواب همه کینه را چشم روشن کنیمنهانی ز خفتان و جوشن کنیم همه رزم را دل پر از کین کنیمتن دشمنان جای زوپین کنیم چو برخیزد آواز کوس از دو روینجوید درنگ مرد پرخاشجوی خروش آمد و نالهٔ گاودمدم نای سرغین و روئینه خم۲۲۰ زمین آمد از نعل اسپان بجوشبابر اندر آمد ز گردان خروش چو برخاست از دشت گرد سپاهکس آمد بر رستم از دیده گاه که آمد سپهدار افراسیابسپاهی دمان همچو کشتی بر آب همه ساخته کینه و جنگراهمه تیز کرده بخون چنگرا سپهبد گو پیلتن چون شنیدکه آمد سپهدار توران پدید۲۲۵ برفتند با کاویانی درفشز تیغ دلیران هوا شد بنفش برآمد خروش سپاه از دو رویچهان شد پر از مردم جنگجوی خور و ماه گفتی برنگ اندرستستاره بگام نهنگ اندرست سپهدار توران برآراست جنگگرفتند گوپال و ژوپین بچنگبیآمد سوی میمنه با رمانز ترکان سپاهی دنان و دمان۲۳۰ سوی میسره کهرم تیغ زنبقلب اندرون خسرو انجمن وزین روی رستم سپه بر کشیدزمین شد ز گرد یلان ناپدید بسازید بر قلبگاه جای خویشزواره پس اندر فرامرز پیش چو گودرز کشواد بر میسرههجیر و گرانمایگان یکسره بیآراست بر میمنه گیو و طوسسواران بیدار با پیل و کوس۲۳۵ تهمتن بسیچید مر کینه رابرافراشت از کین دل و سینه را شد از سمّ اسپان زمین مشک رنگز نیزه هوا همچو پشت پلنگ تو گفتی زمین کوه آهن شدستسر کوه پر ترگ وجوشن شدست بابر اندر آمد سنان درفشدرخشیدن تیغهای بنفش