شاهنامه (تصحیح ژول مل)/بازگشتن رستم به زابلستان

by فردوسی

بازگشتن رستم بزابلستان

	وز آنجایگه شاه لشکر براند			به ایران خرامید ورستم بماند
	بدآن تا زواره بیآید زراه			بدوآگهی آورد زآن سپاه
	زواره بیآمد سپیده دمان			سپه راند رستم هم اندر زمان
	پس آنگه سوی زابلستان کشید			چو آگاهی ازوی بدستان رسید		۱۳۵۰
	همه سیستان پیش باز آمدند			برنج وبدرد وگداز آمدند
	سپه پیش تابوت میراندند			بزرگان بسر خاک بفشاندند
	بریده سمند سرافراز دم			دریده همه کوس وروئینه خم
	چو تابوت را دید دستان سام			فرود آمد از اسپ زرّین لگام
	تهمتن پیاده همیرفت پیش			دریده همه جامه دل کرده ریش		۱۳۵۵
	کشادند گردان سراسر کمر			همه پیش تابوت بر خاک سر
	گرفتند تابوت از اشتر بزیر			دریغا چنان نامدار دلیر
	تهمتن بزاری به پیش پدر			زتابوت زر دوز بر کرد سر
	بدو گفت بنگر که سام سوار			درین تنگ تابوت خفتست زار
	ببارید دستان زدو دیده خون			بنالید در داورد رهنمون		۱۳۶۰
	تهمتن همی گفت که ای نامدار			تو رفتی ومن مانده خوار وبزار
	همی گفت زال اینت کار شکفت			که سهراب گرز گران برگرفت
	نشانی شد اندر میان مهان			نزاید چند مادری در جهان
	همی گفت ومژگان پر از آب کرد			زبان پر زگفتار سهراب کرد
	چو آمد تهمتن به ایوان خویش			خروشید وبنهاد تابوت پیش		۱۳۶۵
	چو رودابه تابوت سهراب دید			دو چشمش روان جوی خوناب دید
	همی گفت زاد این گو سرافراز			زمانی زصندوق سر بر فراز
	بزاری همی موبد آغاز کرد			همی برکشید از جگر باد سرد
	که ای پهلوان زادهٔ شیر گیر			نزاید چنین زورمند ودلیر
	بمادر نگوئی همی راز خویش			که هنگام شادی چو آمدت پیش		۱۳۷۰
	بروز جوانی بزندان شدی			بدین خانهٔ مستمندان شدی
	نگوئی چه آمدت پیش از پدر			پرا بر دریدت بدینسان جگر
	فغانش از ایوان بگیوان رسید			همی زار بگریست هرکآن شنید
	بپرده درون رفت با سوگ ودرد			دلش پر زدرد ودو رخساره زرد
	چو رستم چنان دید بگریست زار			ببارید از دیده خون بر کنار		۱۳۷۵
	تو گفتی مگر رستخیز آمدست			که دلرا زشادی گریز آمدست
	دگر باره تابوت سهراب شیر			بیآورد پیش مهان دلیر
	از آن میخ بر کند وبکشاد سر			کفن زو جدا کرد پیش پدر
	تنشرا بدآن نامداران نمود			تو گفتی که از چرخ برخاست دود
	هر آنکس که بودند پیر وجوان			زن ومرد گشتند یکسر نوان		۱۳۸۰
	همه رخ کبود وهمه جامه چاک			همه دل پر از درد وسر پر زخاک
	همه کاخ تابوت بد سر بسر			غنوده بصندوق در شیر نر
	تو گفتی که سامست با یال وسفت			غمی شد زجنگ اندر آمد بخفت
	بپوشید بازش بدیبای زرد			سر تنگ تابوترا سخت کرد
	همی گفت اگر دخمه زرّین کنم			زمشک سیه گردش اگین کنم		۱۳۸۵
	چو من رفته باشم نماند بجای			وگر نه مرا خرد نیست جزین نیست رای
	یکی دخمه کردش چو سمّ ستور			جهانی بزاری همی گشت کور
	تراشید تابوتش از عود خام			برو بر زده بند زرّین ستام
	بگیتی همه پر شد این داستان			که چون کشت فرزند را پهلوان
	جهان سر بسر پر زتیمار گشت			هر آنکس که بشنید غمخوار گشت		۱۳۹۰
	برستم برآن روز چندی گذشت			بگرد دلش شادمانی نگشت
	به آخر شکیبائی آورد پیش			که جز آن نمیدند هنجار خویش
	جهانرا بسی هست از آنسان بیاد			بسی داغ بر جان هرکس نهاد
	کرا در جهان هست هوش وخرد			کجا او فریب زمانه خورد
	چو ایرانیان زین خبر یافتند			بر آن آتش غم همان تافتند		۱۳۹۵
	وز آن روی هومان بتوران رسید			بگفت او به افراسیاب آن چه دید
	ازو مانده بد شاه توران شکفت			وز آن کار اندازها بر گرفت