شاهنامه (تصحیح ژول مل)/آمدن پیران به سیاوشگرد

by فردوسی

آمدن پیران بسیاوش گرد

	چو پیران بیآمد زهند وزچین			سخن رفت از آن شهر با آفرین
	خنیده بتوران سیاوخش گرد			کز اختر چنین کرده شد روز ارد
	چو پیران از آن نامور شارسان			شنید از لب هر کسی داستان
	از ایوان گنبد وپالیز وباغ			زرود وزدشت وزکوه وزراغ		۱۸۴۵
	شتاب آمدش تا ببیند که شاه			چه کرد اندر آن مایه ور جایگاه
	هر آنکس که او از در کار بود			بدآن بزم با او سزاوار بود
	هزار از خردمند مردان گرد			چو هنگام رفتنش آمد ببرد
	چو آمد بنزدیک آن جایگاه			سیاوش پذیره شدش با سپاه
	چو پیران بنزد سیاوش رسید			پیاده شد از دور کورا بدید		۱۸۵۰
	سیاوش فرود آمد از پیل رنگ			پیاده گرفتش بآغوش تنگ
	بگشتند هر دو بدآن شهر باز			سیاوش وپیران گردن فراز
	بگشتند بر گرد آن شارسان			خوش آمد ورا آنچنان خارسان
	سراسر همه کاخ وایوان وباغ			همی تافت هر سو چو روشن چراغ
	سپهدار پیران بهر سو براند			بسی آفرین بر سیاوش بخواند		۱۸۵۵
	بدو گفت گر فرّ وبرز کیام			نبودیت با دانش اندر میان
	چو آغاز کردی بدین گونه جای			کجا آمدی جاه از اینسان بپای
	بماناد تا رستخیز این نشان			میان دلیران وگردنکشان
	پسر بر پسر همچنین شاد باد			جهاندار وپیروز وفرّخ نهاد
	چو یکبهره از شهر خرّم بدید			بایوان وباغ سیاوش رسید		۱۸۶۰
	بکاخ فرنگیس بنهاد روی			چنان شاد وخرّم ودیهیم جوی
	پذیره شدش دختر شهریار			بپرسید ودینار کردش نثار
	چو بر تخت بنشست وآن جای دید			پرستار بسیار بر پای دید
	برین نیز چندی ستایش گرفت			جهان آفرینرا نیایش گرفت
	وز آنپس بخوردن گرفتند کار			می وخوان ورامشگر ومیگسار		۱۸۶۵
	ببودند یکهفته با می بدست			گهی خرّم وشاد دل گاه مست
	بهشتم ره آورئ پیش آورید			همان هدیهٔ شاهوار چون سزید
	زیاقوت واز گوهر شاهوار			زدیبا واز تاج گوهر نگار
	زدینار واسپان بزین خدنگ			بزرّین ستام وجناغ پلنگ
	فرنگیس را افسر وگوشوار			همان باره وطوق گوهر نگار		۱۸۷۰
	بداد وبیآمد بسوی ختن			ابا لشکر نامدار انجمن
	چو آمد بشادی بایوان خویش			پدیدار شد در شبستان خویش
	بگلشهر گفت آنکه خرّم بهشت			ندید ونه دادند که رضوان چه گفت
	ببیند مر آن شهر فرخنده جای			بهشت برینست گاه وسرای
	چو خورشید بر گاه فرّخ سروش			نشسته بآئین وبا فرّ وهوش		۱۸۷۵
	برامش بپیمای لختی زمین			برو شارسان سیاوش ببین
	خداوند آن شهر نیکوترست			تو گوئی فروزندهٔ خاورست
	به بینی فرنگیس با آب وتاب			چو ماه دو هفته بر آفتاب
	وز آن جایگه نزد افراسیاب			همیرفت برسان کشتی بر آب
	بیآمد بگفت آن کجا کرده بود			همان باژ کز کشور آورده بود		۱۸۸۰
	که در کشور هند چون رزم کرد			بدانرا سر اندر کشیده بگرد
	بپرسید ازو شهریار بلند			زکار سیاوش واز چون وچند
	وز آن شهر وکشور وآن جایگاه			یکایک همه باز پرسیده شاه
	بدو گفت پیران که خرّم بهشت			کسی کو ببیند باردیبهشت
	همانا نداند از آن شهر باز			ونه خورشید از آن مهتر سرفراز		۱۸۸۵
	یکی شهر دیدم که اندر زمین			نبیند چنان کس بتوران وچین
	زبس باغ وایوان وآب روان			برآمیخت گفتی خرد با روان
	گله کرد باید بگیتی یله			ترا چون نباشد بچیزی گله
	چو کاخ فرنگیس دیدم زدور			چو گنج گهر بود برسان نور
	گرایدون که آید زمینو سروش			نباشد بدآن فرّ واروند وهوش		۱۸۹۰
	بدآن زیب وآئین که داماد تست			بخوبی بکام دل شاد تست
	ودیگر که دو کشور از جنگ وجوش			برآسود چو بیهش که آمد بهوش
	بماناد بر ما چنین جاودان			دل هوشمندان ورای ردان
	زگفتار او شاد شد شهریار			که شاخ برومندش آمد ببار