سیف فرغانی (غزلها)/گر چه جان می‌دهم از آرزوی دیدارش

by سیف فرغانی

گر چه جان می‌دهم از آرزوی دیدارشجان نو داد به من صورت معنی‌دارش بنگر آن دایره‌ی روی و برو نقطه‌ی خالدست تقدیر به صد لطف زده پرگارش بوستانی‌ست که قدر شکر و گل بشکستناردان لب و رخساره‌ی چون گلنارش ملک خسرو برود در هوس بندگیشآب شیرین ببرد لعل شکر گفتارش نقد جان رفت درین کار خریدارش رابرو ای حسن و دگر تیز مکن بازارش از پی نصرت سلطان جمالش جمع استلشکر حسن به زیر علم دستارش تا غم تلخ گوارش نخوری یکچندیکام شیرین نکنی از لب شکربارش عشق دردی‌ست که چون کرد کسی را بیمارگر بمیرد نخوهد صحت خود بیمارش لوح ما از قلم دوست نه آن نقش گرفتکب بر وی گذرد محو کند آثارش آنچه داری به کف و آنچه نداری جز دوستگر نیاید، مطلب ور برود، بگذارش سیف فرغانی نزدیک همه زنده‌دلانمرده‌ای باش اگر جان ندهی در کارش