سیف فرغانی (غزلها)/دلم بوسه ز آن لعل نوشین خوهد
ظاهر
| دلم بوسه ز آن لعل نوشین خوهد | و گر در بها دنیی و دین خوهد | |||||
| لب تست شیرین، زبان تو چرب | چو صوفی دلم چرب و شیرین خوهد | |||||
| جهان گر سراسر همه عنبر است | دلم بوی آن زلف مشکین خوهد | |||||
| نگارا غم عشقت از عاشقان | چو کودک گهی آن و گه این خوهد | |||||
| مرا گفت جانان خوهی جان بده | درین کار او مزد پیشین خوهد | |||||
| چو خسرو اگر میخوهی ملک وصل | چو فرهاد آن کن که شیرین خوهد | |||||
| چو خندم ز من گریه خواهد ولیک | چو گریم ز من اشک خونین خوهد | |||||
| نه عاشق کند ملک دنیا طلب | نه بهرام شمشیر چوبین خوهد | |||||
| کند عاشق اندر دو عالم مقام | اگر در لحد مرده بالین خوهد | |||||
| به ما کی درآویزد ای دوست عشق | که شاه است و هم خانه فرزین خوهد | |||||
| چو من بوم را کی کند عشق صید | که شهباز کبک نگارین خوهد | |||||
| درین دامگه ما چو پر کلاغ | سیاهیم و او بال رنگین خوهد | |||||
| بر آریم گرد از بساط زمین | اگر اسب شطرنج شه زین خوهد | |||||
| به دست آورمگر، ز چون من گدا | سگ کوی او نان زرین خوهد | |||||
| تو از سیف فرغانیی بینیاز | توانگر کجا یار مسکین خوهد | |||||