سیف فرغانی (غزلها)/تا نقش تو هست در ضمیرم

by سیف فرغانی

	تا نقش تو هست در ضمیرم			نقش دگری کجا پذیرم
	آن هندوی چشم را غلامم			و آن کافر زلف را اسیرم
	چشم تو به غمزه‌ی دلاویز			مستی است که می‌زند به تیرم
	ای عشق مناسبت نگه‌دار			او محتشم است و من فقیرم
	صدسال اگر بسوزم از عشق			و این خود صفتی است ناگزیرم،
	باشد چو چراغ حاصلم آن			کاخر چو بسوختم بمیرم
	گر عشق بسوزدم عجب نیست			کو آتش تیز و من حریرم
	شمعم که به عاقبت درین سوز			هم کشته شوم اگر نمیرم
	در گوش نکردم از جوانی			پندی که بداد عقل پیرم
	برخاسته‌ام بدان کزین پس			«بنشینم و صبر پیش گیرم»
	دل زنده به عشق تست غم نیست			گر من ز محبتت بمیرم