سیف فرغانی (غزلها)/ای سعادت ز پی زینت و زیبایی را

by سیف فرغانی

ای سعادت ز پی زینت و زیبایی رابافته بر قد تو کسوت رعنایی را عشق رویت چو مرا حلقه بزد بر در دلشوق از خانه به در کرد شکیبایی را گر ببینم رخ چون شمع تو ای جان بیم استکب چشمم بکشد آتش بینایی را ذره‌ها گر همه خورشید شود بی‌رویتنبود روز شب عاشق سودایی را من شوریده سر کوی تو را ترک کنمگر مگس ترک کند صحبت حلوایی را در دهان طمعم چون ترشی کند کندلب شیرین تو دندان شکر خایی را دهن تنگ تو چون ذره‌ی در سایه نهاننفی کرده‌است ز خود تهمت پیدایی را صبر با غمزه‌ی غارت‌گرت افگند سپردفع شمشیر کند لشکر یغمایی را هوس نرگس شیر افگن تو در کویتبا سگان انس دهد آهوی صحرایی را بهر تو گوهر دین ترک همی باید کردز آنکه تو خاک شماری زر دنیایی را سعدی ار شعر من و حسن تو دیدی گفتیغایت این است جمال و سخن‌آرایی را سیف فرغانی چون شمع خیالش با تستچه غم ار روز نباشد شب تنهایی را مرد نادان ز غم آسوده بود چون کودکخیز و چون تخته بشو دفتر دانایی را