سیف فرغانی (غزلها)/ای در سخن دهانت تنگ شکر گشاده

by سیف فرغانی

	ای در سخن دهانت تنگ شکر گشاده			لعلت به هر حدیثی گنج گهر گشاده
	ای ماه بنده‌ی تو هر لحظه خنده‌ی تو			ز آن لعل همچو آتش للی تر گشاده
	بهر بهای وصلت عشاق تنگ‌دل را			دستی فراخ باید در بذل زر گشاده
	در طبعم آتش تو آب سخن فزوده			وز خشمم انده تو خون جگر گشاده
	تن را به گرد کویت پای جواز بسته			دل را به سوی رویت راه نظر گشاده
	تا لشکر غم تو بشکست قلب ما را			بر دل ولایت جان شد بیشتر گشاده
	چون زلف بر گشایی زیبد گرت بگویم			کبک نگار بسته، طاوس پر گشاده
	شب در سماع دیدم آن زلف بسته‌ی تو			چون چتر پادشاهان روز ظفر گشاده
	روی تو را نگویم مه ز آنکه هست رویت			گلزار نو شکفته، فردوس در گشاده
	گر عاشق تو فردا اندر سفر نهد پا			صد در ز خلد گردد اندر سفر گشاده
	تا از سماع نامت چون عاشقان برقصد			از بند خاک گردد بیخ شجر گشاده
	از بار فرقت تو جان از تن و تن از جان			بند تعلق خویش از یکدگر گشاده
	عشق چو آتش تو از طبع بنده هر دم			همچون عصای موسی آب از حجر گشاده
	ز آن سیف می‌نیاید در کوی تو که دایم			در هر قدم ز کویت چاهی است سر گشاده