سیف فرغانی (غزلها)/از آن شکر که تو در پسته‌ی دهان داری

by سیف فرغانی

از آن شکر که تو در پسته‌ی دهان داریسزد که راتبه‌ی جان من روان داری به بوسه تربیتم کن که من برین درگهنه آن سگم که تو تیمار من به نان داری نظر در آینه کن تا تو را شود روشنچو دیگران که چه رخسار دلستان داری اگر کسی ندهد دل به چون تو دلداریتو خویشتن بستانی که دست آن داری جماعتی که در اوصاف تو همی گویندکه قد سرو و رخ همچو گلستان داری، نظر در آن گل رو می‌کنند، بی‌خبرندز غنچه‌ها که بر اطراف بوستان داری پیام داد به من عاشقی که ای مسکینکه همچو من به سخن رسم عاشقان داری، به روی گل دگران خرمند چون بلبلتو از محبت او تا به کی فغان داری؟ چو عاشقان همه احوال خویش عرض کنندتو نیز قصه‌ی خود بازگو، زبان داری! به بوسه‌ای چو رسیدی از آن دهان زنهارممیر کز لب لعلش غذای جان داری چو دوست گفت سخن، گفت سیف فرغانیحدیث یا شکر است آن که در دهان داری