کلیات سعدی/غزلیات/دانمت آستین چرا پیش جمال می‌بری

by سعدی

۵۴۹ – ط

	دانمت آستین چرا پیش جمال میبری			رسم بود کز آدمی روی نهان کند پری
	معتقدان و دوستان از چپ و راست منتظر			کبر رها نمیکند کز پس و پیش بنگری
	آمدمت که بنگرم باز نظر بخود کنم			سیر نمیشود نظر بس که لطیف منظری
	غایت کام و دولتست آنکه بخدمتت رسید			بنده میان بندگان بسته میان بچاکری
	روی بخاک مینهم گر تو هلاک میکنی			دست ببند میدهم گر تو اسیر میبری
	هرچه کنی تو برحقی حاکم و دست مطلقی			پیش که داوری برند از تو که خصم و داوری؟
	بنده اگر بسر رود در طلبت کجا رسد			گر نرسد عنایتی در حق بنده آن سری[۱]
	گفتم اگر نبینمت مهر فرامشم شود			میروی و مقابلی غایب و در تصوری
	جان بدهند و در زمان زنده شوند عاشقان			گر بکشی و بعد از آن بر سر کشته بگذری
	سعدی اگر هلاک شد عمر تو باد و دوستان			ملک یمین خویشرا گر بکشی چه غم خوری

---

1. زان سری.