رباعیات خیام (تصحیح فروغی و غنی)/در فصل بهار اگر بتی حور سرشت

by عمر خیام

۳۵

	در فصل بهار اگر بُتی حور سرشت			یک ساغر می دهد مرا بر لبِ کشت
	هرچند بنزد عامه این باشد زشت			سگ به ز من اگر برم نام بهشت

---

رباعی ۳۵– طعن بر کوته نظرانی که اجر اُخروی را از حور و قصور بهشت انتظار دارند و خیّام چندین رباعی در این معنی دارد و این از معانی است که خواجه حافظ هم بشیوهٔ خیّام در آن رفته است چنانکه میفرماید:

	چمن حکایت اردیبهشت میگوید			نه عاقل است که نسیه خرید و نقد بهشت

یا میفرماید:

	زاهد اگر بحور و قصور است امیدوار			ما را شرابخانه قصور است و یار حور

یا میفرماید:

	آمرزش نقد است کسی را که در اینجا			یاری است چو حوری و سرائی چو بهشتی

گویندگان دیگر هم در این معنی بسیار سخن رانده‌اند و اصل مطلب در این شعر خواجه حافظ تصریح میشود که میفرماید:

	تو و طوبی و ما و قامت یار			فکر هرکس بقدر همّت اوست